آرشیو

نرمی و حضور، کنار هم. تور، گل و خط‌های ساده هر کدام صدای خودشان را دارند. یکی سبک است و با قدم حرکت می‌کند؛ یکی نور را نگه می‌دارد؛ یکی آرام می‌ایستد و باز هم دیده می‌شود. با هم یک فضا می‌سازند، نه یک شکل واحد.

نور صبح روی پارچه می‌نشیند و چند روایت از یک حس شکل می‌گیرد: شبنم، مهتاب، قامت و دریا. همه از همین کارگاه آمده‌اند، اما هیچ‌کدام تکرار دیگری نیستند.

برای نور کم و نگاه نزدیک. لباس‌هایی آرام که لازم ندارند بلند حرف بزنند تا در خاطر بمانند. وقتی سالن تاریک‌تر است، بافت و خط و فاصلهٔ لباس از پوست بیشتر کار می‌کنند.

وقتی نور کارگاه کم می‌شود، چراغ آخر، نغمه، قاب و شراره هر کدام راهی برای دیده‌شدن در تاریکی پیدا می‌کنند. یکی نزدیک بدن می‌ماند، یکی ریتم را روی دامن می‌گذارد، یکی فضا را خالی می‌گذارد، یکی با رنگ وارد سالن می‌شود.