شراره

شراره برای شبی شکل گرفت که نور از پنجره‌های بلند می‌آمد و کف سالن خالی بود. رنگ باید حرف اول را می‌زد، وگرنه لباس در آن فضا گم می‌شد.

بالاتنه نزدیک بدن می‌ماند. طبقه‌های تور از کمر به پایین باز می‌شوند. هر لایه کمی دیرتر از لایهٔ بالایی حرکت می‌کند. از دور یک حجم سرخ دیده می‌شود؛ از نزدیک چین‌ها کار خودشان را نشان می‌دهند.

برای مراسم رسمی و عکس در فضای بزرگ. لباس آرام راه می‌رود، اما لحظهٔ ایستادن را خالی نمی‌گذارد.

این قطعه یکتاست. دوباره با همین حجم و همین سرخی دوخته نمی‌شود. طراحی بعدی می‌تواند از حس شراره شروع شود: همان ورود، همان رنگ. نسخهٔ شما مال همان شب خواهد بود.