اینجا هر لباس از یک گفت‌وگو شروع می‌شود. نه از یک الگوی آماده، نه از چیزی که قبلاً برای کس دیگری دوخته شده باشد. اول می‌پرسیم قرار است در چه شبی پوشیده شود، نور فضا چطور است، و چه حسی از آن شب می‌خواهید با شما بماند.

گاهی تصویر روشنی دارید. گاهی فقط یک رنگ، یک تکه پارچه، یا خاطره‌ای از لباسی که سال‌ها پیش دیده‌اید. هر کدام که باشد، همان را نقطهٔ شروع می‌گذاریم و روی کاغذ می‌آوریم تا میان راه گم نشود.

از اولین خط تا آخرین درز، کار در یک مسیر می‌ماند. طراحی و دوخت از هم جدا نیستند. همان دستی که اسکچ را می‌کشد، بعداً آستر را هم می‌نشاند و جایی را که دامن روی زمین تمام می‌شود، با چشم می‌بیند.

لباس وقتی درست است که در آینه زیبا باشد و وقتی دستتان را بالا می‌برید یا وارد اتاق می‌شوید، هنوز مال شما بماند. قرار نیست بلندتر از خودتان حرف بزند.