شبنم

قصه از پردهٔ سفید اتاق مادر شروع شد. نسیم صبح و سایهٔ گلی که روی زمین می‌افتاد. جانان می‌خواست همان حرکت آرام را روی بدن زنده کند: سبک، روان، نفس‌دار. چیزی که با هوا جابه‌جا شود، نه چیزی که روی تن بایستد و همان‌جا خشک شود.

تور در چند لایه روی هم نشسته. هر لایه با قدم‌برداشتن کمی متفاوت حرکت می‌کند. یکی زودتر می‌رسد، یکی دیرتر. از دور یک حجم نرم دیده می‌شود؛ از نزدیک معلوم است که این نرمی از روی هم نشستن لایه‌ها آمده، نه از یک پارچهٔ واحد.

گل‌های کوچک دست‌دوز نگاه را نزدیک نگه می‌دارند، بی‌آنکه فرم لباس را شلوغ کنند. قرار نبود لباس باغچه شود. گل‌ها همان‌قدر هستند که چشم جایی برای ایستادن داشته باشد، بعد دوباره به خط بدن برگردد.

شبنم برای جشن و عکس طراحی شده. نرم و ظریف است، اما حاضر. تور سبک روی فرم مشخص لباس می‌نشیند و با بدن حرکت می‌کند. وقتی می‌ایستید آرام است. وقتی راه می‌روید، لایه‌ها کار خودشان را می‌کنند.

در سفارش تازه، طول دامن، حجم تور و تعداد گل‌ها می‌تواند با شما تغییر کند. شبنم همان شبنم می‌ماند: همان زبان، همان سبکی. نسخهٔ شما قصهٔ خودش را خواهد داشت، چون شب شما شب دیگری‌ست.