مهتاب

مهتاب برای مراسمی شکل گرفت که نور تنها از یک سوی سالن می‌آمد. جایی برای اکسسوری‌های زیاد نبود. خود پارچه باید حرفش را می‌زد، وگرنه لباس در نیم‌تاریکی گم می‌شد.

خط لباس از شانه تا زمین ادامه پیدا می‌کند. آستر نرم زیر آن می‌نشیند. هر شکست و برش برای بدن جایی دارد: جایی برای ایستادن، جایی برای رهاشدن. فرم ساده به نظر می‌رسد تا وقتی که حرکت می‌کنید و معلوم می‌شود سادگی‌اش از کم‌کاری نبوده.

بافت پارچه نور را در خود نگه می‌دارد. همان نوری که از یک سو می‌آید، روی سطح لباس می‌ماند و تمام نمی‌شود. لبهٔ دامن در عکس خطی تمیز می‌سازد. هنگام راه‌رفتن، آرام با شما همراه می‌شود؛ دنبال خودش نمی‌کشد و جلوتر از شما هم نمی‌افتد.

مهتاب فقط یک لباس شب نیست. برای لحظهٔ ورود طراحی شده؛ همان وقتی که نور از یک سو می‌آید و خود فرم باید دیده شود. جزئیات بعداً از نزدیک معلوم می‌شوند.

این قطعه یکتاست. دوباره همان‌طور دوخته نمی‌شود. می‌تواند آغاز یک طراحی تازه با همین حال‌وهوا باشد: همان آرامش، همان توجه به نور. نسخهٔ بعدی مال شما خواهد بود، نه کپی مهتاب.