نوری که روی پارچه می‌ماند

در کارگاه نور از یک سو می‌آید. همین کافی‌ست تا معلوم شود پارچه کار می‌کند یا فقط در عکس قشنگ است. بعضی سطح‌ها نور را می‌بلعند. بعضی آن را روی خود می‌نشانند و تا وقتی حرکت نکنید، تمامش نمی‌کنند.

مهتاب از همین مشاهده آمد. سالنی که نورش فقط از یک جهت بود. جایی برای براق‌کاری اضافه نبود. اگر خود پارچه حرفش را نمی‌زد، لباس در نیم‌تاریکی گم می‌شد.

بافت را چند بار زیر همان چراغ گرفتیم. یک‌بار ایستاده، یک‌بار در حرکت. لبهٔ دامن باید خطی تمیز می‌ساخت، اما دنبال خودش کشیده نمی‌شد. نوری که روی سطح می‌ماند، قرار نبود نمایش باشد. قرار بود لحظهٔ ورود خالی نماند.

از دور یک حجم دیده می‌شود. از نزدیک معلوم است نور کجا نشسته و کجا سر خورده. اگر این دو یکی باشند، پارچه مرده است. اگر خیلی جدا باشند، لباس دو تکه به نظر می‌رسد.

برای سفارش تازه، همین پرسش اول است: نور آن شب از کدام سو می‌آید؟ جواب، رنگ و بافت را روشن می‌کند. بقیه را بعد می‌شود گفت.