درزی که از نزدیک دیده می‌شود

وقتی چراغ‌ها کم می‌شود، دوخت درشت دیگر کار نمی‌کند. باید نزدیک شد. درز را با انگشت دنبال کرد. دید کجا پارچه جمع شده و کجا جا برای نفس مانده.

چراغ آخر از همان ساعت‌ها آمد. نزدیک بدن می‌نشیند، اما قرار نیست آن را محدود کند. اگر درز را سفت بگیری، تن کم می‌آورد. اگر رهایش کنی، فرم می‌ریزد. این فاصله را نمی‌شود از روی جدول سایز فهمید.

دوختی که فقط در عکس درست است، دوخت تمام‌شده نیست. کسی که لباس را می‌پوشد، بعداً دستش را بالا می‌برد. می‌نشیند. از در رد می‌شود. درز باید همان‌جا هم سر جایش بماند.

برای همین طراحی و دوخت اینجا از هم جدا نیستند. خطی که روی کاغذ کشیده می‌شود، باید بداند بعداً زیر دست چگونه بسته می‌شود. وگرنه اسکچ یک چیز می‌گوید و لباس چیز دیگر.

اگر لباسی را از نزدیک دیدید و جزئیاتش شما را نگه داشت، همان را بگویید. گاهی یک درز، بیشتر از یک طرح کامل، مسیر سفارش بعدی را روشن می‌کند.