اول حرف، بعد خط

خیلی‌ها با یک عکس می‌آیند. یا با رنگی که جایی دیده‌اند. یا با جمله‌ای کوتاه: «نمی‌خواهم لباس از خودم بلندتر حرف بزند.» همین جمله، از یک الگوی آماده مفیدتر است.

قبل از پارچه می‌پرسیم لباس کجا پوشیده می‌شود. نور فضا از کدام سو می‌آید. دامن باید روی زمین بنشیند یا برای رقص کوتاه‌تر شود. گاهی جواب روشن است. گاهی باید دو سه بار حرف زد تا معلوم شود چه چیزی مهم است و چه چیزی فقط عادت چشم.

خط را چند بار می‌کشیم و پاک می‌کنیم. آنچه روی کاغذ می‌ماند باید بتواند روی بدن همان حرف را بزند. اگر فقط روی مانکن درست بنشیند و روی تن شما خفه شود یا شل بایستد، کار تمام نشده.

شبنم از پردهٔ سفید یک اتاق آمد. نغمه از موسیقی بی‌کلام. قاب از شبی که اطراف به اندازهٔ کافی شلوغ بود. هیچ‌کدام از کاتالوگ شروع نشدند.

اگر هنوز طرح آماده‌ای ندارید، لازم نیست صبر کنید تا تصویر کامل شود. از مناسبت بگویید، از حس، از چیزی که نمی‌خواهید تکرار شود. خط بعد از آن می‌آید.